Angel blog Stans

 Motivation Monday 

Als deze blog online komt is het nog minder dan een week tot Rotterdam. Nog minder dan een week tot mijn eerste marathon.

Na de 20 van Alphen vorige week zondag begon het taperen richting 7 april. Taperen, iets heel nieuws voor mij. Ik wist niet wat het was en hoe het voelde en of ik dat nu weet daar ben ik nog niet helemaal achter. Dat het wat onrust en vermoeidheid met zich mee bracht dat was een gekke gewaarwording. Ik was zo in control, waar kwam dit nu weer vandaan? La coach legde me uit dat die vermoeidheid helemaal niet vreemd was. Als je de teugels wat laat vieren, als je even wat rustiger aan doet geef je de vermoeidheid de kans om naar boven te komen. Het stelde me gerust dat dit dus helemaal niet vreemd is om vermoeid te voelen nu.

De onrust in m’n hoofd en daarmee de onrust in mijn buik kwam ook weer terug. Nadat we vorige week bij Janneke zijn geweest probeerde ik deze week goed te voelen en na te gaan wat er precies gebeurde in mijn hoofd. De pijlen die afgeschoten werden en de onrust brachten, vuurde ik zelf daaroverheen dan nog meer pijlen? Of kon ik ze remmen met pijlen van liefde. Een mooie oefening voor tijdens de marathon want ik weet maar al te goed dat er een punt zal komen waarop ik het niet zo leuk meer zal vinden, waarop er pijlen geschoten zullen worden en waarop ik deze pijlen dus zal moeten remmen met pijlen van liefde.

Tijdens de ochtend met Janneke hadden we het er ook over wat je tegen jezelf kunt zeggen op het moment dat je het zwaar hebt. Bijvoorbeeld jezelf er aan te herinneren waarom je ook alweer de marathon wilde lopen. Waarom wilde ik dit ook alweer? Goede vraag! Een vraag waar ik op dat moment niet direct een antwoord op had, gek he! Had ik me te veel over laten halen? Dat zeker niet! Maar waarom dan? Die vraag bleef, de afgelopen week, maar rond zwerven in mijn hoofd. Waarom? En moet ik hier dan één antwoord op hebben? Maar één reden?

Langzaam vormde zich een antwoord. Die magische 42,2km die wil ik één keer in m’n leven gelopen hebben. Één keer aan mezelf laten zien hoe sterk ik ben, dat ik ook die afstand kan lopen maar misschien nog belangrijkere die trainingen ervoor aan kan. Één keer aan mezelf bewijzen dat je alles kan in het leven als je er voor wil gaan. Trots zijn op mezelf omdat ik mezelf heb overtroffen. Ik die altijd zei; ‘no way, voor mij geen hele marathon, dat is me echt te veel!’ Die tegen mezelf zei; ’die hele marathon vergt training en die training die kan ik nooit aan...’ En waarom dan nu, waarom deze? Daarop moet het antwoord zich nog wat vormen. Daarover gaan mijn gedachten nog te veel heen en weer. Er is zoveel gebeurd in 2017, in 2018 en nu zijn we al in 2019. Zoveel geluk, zoveel verdriet, zoveel mooie momenten en zoveel moeilijke. Zoveel wat mijn vormt tot de persoon die ik op dit moment ben. De trainingen voor de marathon, zowel fysiek als mentaal zijn een onderdeel, een klein stukje van deze vorming.

Ik weet ik moet de marathon nog lopen en ik weet heus dat ‘de wereld nog wel eens zal vergaan’, maar dit pad, dit pad wat ik tot nu toe al bewandeld heb is zoveel mooier en groter dan die ene dag van de marathon. Soms stel je jezelf teleur, en soms verbaas je jezelf. Doe je dingen waarvan je dacht ze nooit te kunnen of te durven. Je kunt zoveel meer dan je denkt, je bent zoveel sterker dan je denkt. Bewandel je eigen pad, iedereen heeft z’n eigen pad, en geef vooral niet op!

Liefs Stans.