Egmond Halve marathon


De halve marathon van Egmond.

Nooit zei ik! Nooit de halve marathon van Egmond. Dat kan ik toch helemaal niet... 8km over het strand en dan 21,1km in totaal...

Maar de kwart marathon dat leek me wel wat. Dat kan ik wel dacht ik. Samen met Frouke schreef ik me in. Vlak voor kerst kreeg ik het startnummer al door de brievenbus. Vlak na kerst kwam er alleen een verrassing in de mail....’Gefeliciteerd! Je bent de gelukkig winnaar van twee startbewijzen voor de Egmond halve marathon.... oeps.... ik win nooit wat... nu heb bij Isostar Nederland gewoon twee startbewijzen gewonnen!

En toen stonden we daar dus, in het startvak voor de halve marathon, met z’n drietjes. Erik hadden we namelijk overgehaald om met ons mee te lopen er van uitgaande dat hij deze halve van Egmond al een aantal keer had gedaan. Wat bleek... ook voor hem was het de eerste keer!

We hadden het strand even bekeken en het was keihard! Dachten we... Na kilometer 4 was daar ineens een zandbak..! Kris kras over het strand op zoek naar een stukje hard zand, maar dat was niet meer te vinden... Eindelijk was daar die strandtent waar we het strand af mochten. Nog ff ploeteren stijl omhoog maar daar waren dan de duinen.

Het zonnetje kwam door, het beetje wind wat er was werd tegen gehouden door de duinen en we konden onze pas weer oppakken. Meegezogen door de stroom aan mensen kwamen we bij kilometer 12-13-14-15. Bij de waterposten namen we de tijd om even iets van het ijskoude water naar binnen te werken en bij 17km nam ik een stukje banaan. Dat was wel weer lekkerder nu hij koud was.

Onderweg zagen we allemaal bekende, zo leuk! Jelle, Dennis, Karin, Anouk, Jordy en in de laatste kilometer sprong kimmie nog even tussen ons door. Zo leuk!

Vlak na 19km kwam het venijnige klimmetje op de bloedweg. Hij was iets langer dan ik hem verwacht had maar met kleine pasjes en met zoveel mensen langs de kant gaf het me een klein zetje in de rug. Die laatste kilometers vallen me toch altijd zwaar. Ik weet dat ik er bijna ben, maar dat geeft op dat moment niet echt verlichting... Het voelt alsof ik krabbel over de weg.

Na de laatste bocht, loop ik tussen Erik en Frouke in. Frouke pakt mijn hand. We zijn er bijna! Ik heb het gehaald. Wij hebben het weer gehaald! Ik slik altijd een paar tranen weg als ik de finish over ga...Trots dat is het. Dat is wat de tranen brengt. Trots...!

Ik heb nu 4 halve marathons gelopen. Alle 4 met minstens deze twee lieverds! Dank jullie allebei! Voor alles...!

Liefs Stans